Ikatlong Bahagi (Part3): Ang Huling Kabanata
Tatlong taon ang lumipas matapos ang nakakagimbal na araw na iyon.
Wala na ako sa paghahanap ng madali at mabilis na yaman. Ang nangyari sa Tagaytay ay nag-iwan ng malalim na pilat sa aking pagkatao, ngunit nagbigay rin ito ng pinakamahalagang aral sa buhay ko. Matapos ang insidente, kinailangan kong ibaba ang aking pride at magtrabaho nang dobleng sipag upang maibalik sa mga magulang ko ang perang ninakaw ni Vicente.
Ngayon, isa na akong regular na supervisor sa isang kumpanya ng mga damit. Bumabangon ako araw-araw nang alas-singko ng umaga, pumapasok sa oras, at nagtitiis sa pagod. Wala nang mamahaling juice, wala nang mga pulang rosas na ipinapadala sa bahay, at lalong wala nang gintong relo. Ngunit sa unang pagkakataon sa buhay ko, hawak ko ang sarili kong pera, pinaghirapan ng sarili kong mga kamay at dugo.
Isang hapon, habang nagpapahinga ako sa canteen, napanood ko sa telebisyon ang isang balita. Isang matandang lalaki ang inaresto ng mga awtoridad matapos ireklamo ng sunod-sunod na kaso ng estafa ng ibat-ibang babae. Ipinakita sa screen ang pamilyar na mukha ni Don Vicente, payat na payat at nakaposas. Wala na ang kanyang kumikinang na barong; bakas sa mukha niya ang matinding pagdurusa sa likod ng rehas.
Pinatay ko ang telebisyon at humigop ng mainit na kape. Tiningnan ko ang sarili kong mga kamay—walang malaking engagement ring, may ilang kalyo dahil sa pag-aayos ng mga kahon, ngunit payapa. Napangiti ako nang bahagya. Hindi na ako ang babaeng naghihintay ng himala mula sa bulsa ng iba. Natutunan kong ang tanging yaman na hindi kayang bawiin o pekein ng sinuman ay ang yaman na ikaw mismo ang pinaghirapan.