PART3:
“Kuya… matagal na kitang pinatawad,” sagot ni Mia sa gitna ng kanyang pag-iyak. “Ang mahalaga, nahanap na kita. Hindi ako galit sa iyo.”
Doon ko napagtanto kung gaano ako naging halimaw sa mga nakaraang taon. Ang taong itinaboy ko, ang taong minaliit ko dahil sa kanyang kapansanan, ay ang mismong tao na nagbigay sa akin ng kaligtasan mula sa sarili kong multo.
Mula sa araw na iyon, nagbago ang lahat. Hindi ko hinayaang magtrabaho si Mia bilang isang ordinaryong empleyado. Ipinakilala ko siya sa buong board of directors bilang aking kapatid at opisyal na co-owner ng kumpanya. Binago ko rin ang mga polisiya ng korporasyon. Nagtayo ako ng isang malaking foundation na nakatutok sa pagbibigay ng trabaho at suporta para sa mga Persons with Disabilities (PWD) upang matiyak na wala nang iba pang aplikante ang makakaranas ng diskriminasyong ginawa ko noon.
Lumipas ang ilang buwan, naging maayos ang takbo ng kumpanya at mas naging malapit kami ni Mia. Isang gabi, habang nag-aayos ako ng mga dokumento sa opisina ko, pumasok si Mia kasama ang aming pambansang legal counsel na si Attorney Vargas.
“Kuya, may kailangan kang pirmahan para sa bagong insurance at asset transfer ng foundation,” sabi ni Mia habang nakangiti, hawak ang braso ng abogado.
Dahil sa sobrang tiwala at kagustuhang bumawi, kinuha ko agad ang panulat at pinirmahan ang huling pahina ng makapal na dokumento nang hindi na binabasa ang mga naunang pahina. Iniabot ko ito kay Attorney Vargas.
“Salamat, Kuya,” bulong ni Mia, pero napansin kong biglang nagbago ang tono ng boses niya. Nawala ang lambot nito.
“Walang anuman, Mia. Lahat ng akin, sa iyo rin,” sagot ko.
Biglang tumawa nang mahina si Attorney Vargas, isang tawa na nagpatayo ng balahibo ko. Sa harap ng mga mata ko, dahan-dahang tinanggal ni Mia ang kanyang dark glasses.
Tumingin siya diretso sa aking mga mata—malinaw, nakatutok, at walang anumang senyales ng pagkabulag.
“Ang daling mauto ng taong may guilt trip,” malamig na sabi ni Mia, habang itinatago ang pinirmahan kong papel sa kanyang bag.
Napaurong ako sa upuan ko. “Mia… nakakakita ka?”
“Matagal na akong nakakakita, Rafael. Noong bata tayo, bahagyang sugat lang ang nakuha ko. Pero dahil lumayas ka, ginamit ni Tatay ang kwento ng ‘pagkabulag’ ko para makakuha ng donasyon at tulong, hanggang sa masanay na akong magpanggap,” pag-amin niya habang nakangiti nang nakakaloko. “At ang papel na pinirmahan mo? Hindi yan para sa foundation. Kasunduan yan ng buong paglilipat ng lahat ng share at ari-arian mo sa pangalan ko bilang pambawi sa ‘pagkabulag’ ko. Salamat sa kumpanya, dating Iron CEO.”