Part 3:
“Handa ka na ba, Clara?” tanong ni Atty. Santos.
“Higit pa sa handa,” sagot ko habang nakatingin sa labas ng bintana.
Eksaktong 5:00 PM, narinig namin ang tunog ng isang taxi na huminto sa tapat ng gate.
Bumaba si Jayson kasama si Chloe, na may bitbit na mga bagong shopping bag.
Mukhang hindi natuloy ang lipad dahil walang pocket money, kaya nag-shopping muna gamit ang natitirang pera ni Jayson.
“Sabi sa’yo, Chloe, matatakot din ‘yun. Ibibigay din niyan ang card,” narinig kong tawa ni Jayson habang binubuksan ang pinto gamit ang kanyang susi.
Pumasok sila sa loob ng bahay na may malalaking ngiti.
Ngunit ang mga ngiting iyon ay agad na napawi.
Nanlaki ang mga mata ni Jayson habang nakatingin sa malawak at walang lamang sala.
“Ano ‘to? Nasaan ang TV? Ang sofa?” sigaw ni Jayson, lumingon-lingon sa paligid.
Tumakbo si Chloe sa kusina at sumigaw din, “Kuya! Walang ref! Walang kahit ano dito! Ano’ng nangyari?”
Naglakad ako palabas mula sa hallway, kasama si Atty. Santos at ang 2 armadong pulis.
“Clara! Ano’ng ibig sabihin nito?!” galit na sumugod si Jayson sa akin. “Nasaan ang mga gamit natin?!”
Bago pa siya makalapit, humarang ang 2 pulis sa harap niya.
“Huwag kayong lalapit sa biktima, G. Jayson,” matigas na sabi ng isang pulis.
“Biktima? Ako ang asawa niya! Bahay ko rin ‘to!” sigaw ni Jayson, namumula ang mukha sa hiya at galit.
Inabot ni Atty. Santos ang mga dokumento kay Jayson.
“G. Jayson, ito ang Notice to Vacate. Ang bahay na ito ay solong ari-arian ni Gng. Clara bago pa kayo ikasal. Mayroon kayong 24 oras para kunin ang inyong mga personal na damit at umalis dito.”
“At ito naman ang kopya ng pagsasampa ng kasong Physical Abuse sa ilalim ng RA 9262,” dagdag ng aking abogado.
“Anong ebidensya niyo?! Nag-aaway lang kami!” depensa ni Jayson, nanginginig ang boses habang nakatingin sa mga pulis.
Inilabas ko ang aking tablet at pinindot ang play button.
Malinaw na ipinakita sa video ang eksena kaninang umaga.
Ang pagsigaw niya, ang paghampas sa lamesa, ang pag-agaw sa mug, at ang marahas na pagtapon ng mainit na kape sa aking dibdib habang ako ay umiiyak sa sakit.
Natahimik si Jayson. Nawalan ng kulay ang kanyang mukha.
Si Chloe naman ay napaatras, nabitawan ang kanyang mga shopping bag.
“Clara… Clara, mag-usap tayo. Nadala lang ako ng galit,” biglang nagbago ang tono ni Jayson, lumambot ang boses at nagmamakaawa ang mga mata.
“Hindi ba pamilya tayo? Patawarin mo ako, hindi ko na uulitin.”
Tinitigan ko siya nang diretso sa kanyang mga mata, walang kahit anong emosyon.
“Ang pamilya ay hindi nagtatapon ng kumukulong kape sa taong nagpapakain sa kanila,” malamig kong sabi.
“At ang pamilya ay hindi nagnanakaw ng pinaghirapang pera para lang sa karangyaan ng iba.”
“Nasaan ang kotse ko?! Bakit wala sa labas?!” biglang naalala ni Jayson.
“Ang kotse na ginagamit mo ay nakapangalan sa akin, Jayson. Ipinahatak ko na ito dahil tapos na ang libreng sakay mo,” sagot ko.
Tumingin si Chloe sa akin, umiiyak na rin. “Ate Clara, paano ang trip ko sa Siargao? Paano kami?”
“Magtrabaho ka, Chloe. Hindi ko na kayo responsibilidad,” sagot ko sa kanya.
Humarap ang pulis kay Jayson. “G. Jayson, sumama kayo sa amin sa presinto para sa tamang proseso ng inyong kaso.”
Walang nagawa si Jayson kundi ang maglakad palabas habang nakayuko, kasunod ang mga pulis.
Si Chloe naman ay nagmamadaling nag-empake ng kanilang mga damit sa mga lumang plastic bag habang umiiyak.
Nang tuluyan na silang makalabas ng gate, lumingon ako sa bakanteng bahay.
Masakit ang aking braso mula sa paso ng kape.
Ngunit sa unang pagkakataon sa loob ng 3 taon, naramdaman ko ang tunay na kalayaan.
Ipinasara ko ang gate sa tulong ng mga guwardiya ng subdivision at pumasok sa aking sasakyan upang magsimula ng bagong buhay na walang sinumang umaabuso sa aking kabaitan.