BAHAGI 3
Kinabukasan, araw ng Sabado, hindi ako nag-leave. Nagsuot ako ng pulang dress, naglagay ng paborito kong lipstick, at nagmaneho papunta sa Tower 3 sa Ortigas. Hindi na bilang isang driver ng ride-hailing app, kundi bilang legal na asawa.
Kasama ko si Nina at dalawang barangay official na nakiusap kaming sumama para sa “peaceful confrontation.”
Pag-akyat namin sa unit, ako mismo ang kumatok.
Bumukas ang pinto. Bumungad sa akin si Celine. Mas malaki na ang tiyan niya ngayon, suot ang isang manipis na silk robe. Kumunot ang noo niya nang makita ako, tila sinusubukan akong kilalanin.
“Yes? Sino p—” Napatigil siya. Nanlaki ang mga mata niya nang maalala ang mukha ko. “Ikaw… ikaw yung driver noong anniversary namin.”
Ngumiti ako. “Hi, Celine. Ako rin si Mara Villanueva-Lim. Ang asawa ng ‘separated’ mong boyfriend.”
Bumagsak ang panga niya. Namutla ang buong mukha niya. Bago pa siya makapagsalita, lumabas si Adrian mula sa kwarto, nagpupunas ng buhok gamit ang tuwalya.
“Baby, sino ‘ya—”
Parang nakakita ng multo si Adrian nang magtama ang mga mata namin. Nabitawan niya ang tuwalya. Umatras siya ng isang hakbang, hindi makapagsalita, hindi makahinga.
Walang sumigaw. Walang nanabunot. Kalmado akong humakbang papasok sa living room ng condo na pinundar ng sarili kong dugo at pawis.
“M-Mara… magpapaliwanag ako,” nanginginig na sabi ni Adrian.
Tiningnan ko siya mula ulo hanggang paa. “Hindi mo na kailangan. Nandito ako para ibigay ito.” Iniabot ko sa kanya ang isang makapal na brown envelope. “Kopya iyan ng demand letter at drafts ng kasong isasampa ko laban sa inyong dalawa. VAWC, concubinage, at civil case para sa ₱1.6 million na kinuha mo mula sa joint account natin para bayaran ang upa sa unit na ito.”
Bumaling ako kay Celine, na ngayo’y nakahawak sa tiyan niya at umiiyak na nakatingin kay Adrian.
“Sabi niya sa’yo mayaman siya? Sabi niya hinihintay na lang niya ang annulment papers?” Mahinahon ang boses ko, pero bawat salita ay parang patalim. “Wala siyang pera, Celine. Ako ang nagbabayad ng kuryente niya. Ako ang bumibili ng groceries niya. At ako ang nagbabayad ng condo ninyo gamit ang ipon na dapat ay para sa amin. Fake ang separation papers na pinakita niya sa’yo. At ngayon, wala na rin siyang trabaho, dahil nakausap ko na ang boss niya sa construction firm na tito ko pala.”
Napahagulgol si Celine at sinampal nang malakas si Adrian. “Niloko mo ako! Sabi mo sa atin na ito! Sabi mo aayusin mo ang lahat para sa anak natin!”
Sinubukan siyang hawakan ni Adrian pero itinulak siya ni Celine. Lumingon si Adrian sa akin, lumuhod, at hinawakan ang kamay ko.
“Mara, parang awa mo na. Huwag ganito. Mababaliw ako kapag nawala ka. Ipapaliwanag ko, isang pagkakamali lang—”
Binawi ko ang kamay ko na parang nandidiri sa isang insekto.
“Isang pagkakamali ang matisod, Adrian. Ang magrenta ng condo sa loob ng labingwalong buwan, kumuha ng ₱48,500 buwan-buwan sa ipon natin, at magbuntis ng ibang babae habang kinukuha mo ang sweldo ko—isang napakahabang desisyon ‘yan.”
Tiningnan ko ang buong paligid. Ang mamahaling sofa. Ang malaking TV. Ang buhay na binili niya gamit ang tiwala ko.
“Iwan niyo ang mga gamit na nabili gamit ang pera ko. May dalawang araw kayo para lumayas dito bago ko ipa-padlock sa admin ang unit na ito. Good luck sa inyong dalawa.”
Tumalikod na ako kasama si Nina at ang mga opisyal ng barangay, iniwan silang nag-aaway, nagkakagulo, at unti-unting pinapanood ang pagguho ng ilusyong binuo nila.
Nang makasakay ako sa kotse ko, binuksan ko ang bintana at hinayaan ang hangin na tumama sa mukha ko. Kinuha ko ang cellphone ko at tinawagan ang kapatid ko.
“Hello? Oo, bayad na ang ospital. Tuloy na ang operasyon ni Papa bukas.”
Pagkababa ko ng tawag, binuhay ko ang makina. Wala nang ride-hailing app. Wala nang Adrian na uuwian. Sa unang pagkakataon matapos ang labing-isang taon, ako na lang ang hawak ng manibela, at ako mismo ang pipili kung saan ko gustong pumunta.