(PART 2 )
Nagkagulo ang mga bisita. May mga napasinghap at may mga napatayo mula sa kanilang upuan.
“S-Senyor Elias?! Ang CEO ng Montenegro Empire?!”
Gulat na gulat na sigaw ng isa sa mga pinakamayamang investor sa unahan.
Parang pinagsakluban ng langit at lupa si Donya Carmela. Namutla siya na parang naubusan ng D.ugo, at nanghina ang kanyang mga tuhod.
Ang lalaking inakala nilang pulubi na napulot sa kalsada ay walang iba kundi si Elias Montenegro—ang pinakabata at pinakakinatatakutang bilyonaryo sa buong bansa, at ang silent majority shareholder ng mismong kumpanya na pag-aari ng aking ama!
Pumitik si Elias sa hangin.
BAM!
Bumukas nang malakas ang malalaking pinto ng katedral. Pumasok ang dose-dosenang mga nakaitim na bodyguards at mga opisyal ng P.ulisya. Mabilis nilang pinalibutan ang buong simbahan.
“A-Anong ibig sabihin nito?! Bakit may mga awtoridad rito?!”
Natatarantang tili ni Vanessa habang pilit na nagtatago sa likod ng kanyang ina.
Naglakad si Elias pababa ng altar, papalapit kay Donya Carmela. Ang kanyang mga mata ay kasing lamig ng yelo.
“Isang buwan na ang nakalipas nang malaman ko na may naglalabas ng bilyun-bilyong pondo mula sa kumpanyang pag-aari ng yumaong tatay ni Isabella. Kaya nagpanggap akong pulubi malapit sa inyong mansyon, umaasang kukunin ninyo ako para sa marumi ninyong plano. At tama nga ako.”
Tinitigan ni Elias ang nanginginig na madrasta.
“Gusto mong ipahiya ang anak ng matalik kong kaibigan? Gusto mong nakawin ang kumpanya ko? Officers, arestuhin ninyo ang dalawang ‘yan!”
Madiin at dumadagundong na utos ni Elias.
Mabilis na nilapitan ng mga P.ulis sina Carmela at Vanessa. Walang-awa silang pinosasan sa harap ng lahat ng mga bisitang inimbita nila para sana ipahiya ako.
“HINDI! Elias, parang awa mo na! Patawarin mo ako! Isabella, anak! Sabihin mo sa kanila na nagbibiro lang tayo! Pakiusap!”
Humahagulgol at nagwawalang pagmamakaawa ni Donya Carmela habang pilit na lumuluhod sa sahig ng simbahan.
“Wala akong ina na halimaw na katulad mo,”
Malamig kong sagot, nakataas ang aking noo habang pinapanood silang kinakaladkad palabas ng katedral. Ang kanilang mga sigaw ng pagsisisi ay umalingawngaw habang nakatingin ang buong high society nang may pandidiri.
Nang mawala ang mga demonyo sa aking buhay, bumaling ako kay Elias. Nanginginig pa rin ako sa matinding gulat at pasasalamat.
“S-Salamat… iniligtas mo ang buhay ko,” bulong ko habang tumutulo ang aking mga luha.
Ngumiti si Elias nang napakatamis. Kinuha niya ang aking kamay at marahan itong hinalikan.
“Nangako ako sa tatay mo bago siya P.umanaw na poprotektahan kita, Isabella. At hindi ko kailanman sinisira ang aking pangako. Ngayon na ligtas ka na, hahayaan ko ang korte na tapusin ang laban. Ipapabalik ko sa pangalan mo ang lahat ng yaman ng tatay mo.”
Mula sa araw na iyon, nakamit ko ang hustisyang matagal ko nang ipinagdarasal. Sina Carmela at Vanessa ay tuluyang nabulok sa loob ng madilim na K.ulong-an dahil sa patong-patong na kaso ng malaking pagn.anakaw at pamimilit.
Samantala, ibinalik sa akin ang kumpanya ng aking ama. At ang lalaking nagpanggap na pulubi sa altar? Siya ang naging pinakamatalik kong kaibigan, tagapagtanggol, at kalaunan—ang tunay na lalaking pinakasalan ko nang may dalisay na pag-ibig.
MORAL NG KWENTO: Huwag kailanman manira ng buhay at kinabukasan ng ibang tao para lamang sa pera at kapangyarihan. Ang kasamaan ay laging may katapat, at ang mga lihim na ginawa sa dilim ay laging mabubunyag sa liwanag. Ang kayabangan at pagiging matapobre ay laging nagtatapos sa matinding kahihiyan, habang ang mga taong may malinis na puso na inaapi ay laging inililigtas at itataas ng tadhana sa oras na hindi nila inaasahan.