Part3:
Habang nagpapagaling ako sa ospital, hindi umalis si Kuya Adrian sa tabi ko. Ginamit niya ang kaunting barya niya para ibili ako ng paborito kong biskwit. Kahit hindi ako makapagsalita nang maayos, naiintindihan niya ako. Sa mga oras na inaatake ako ng takot at tinatakpan ko ang mga tainga ko, hindi niya ako sinisigawan tulad ni Tita Cora. Niyayakap niya lang ako at kumakanta ng mahinang oyayi hanggang sa kumalma ako.
Dahil sa pagkakadiskubre sa pekeng pagkatao ni Papa, nabigyan ng hustisya ang mga pamilya ng biktima ng gumuhong gusali. Bilang isa sa mga naulila at siyang nakahanap sa pugante, nakatanggap si Kuya Adrian ng malaking pabuya mula sa pamahalaan at sa mga kumpanyang nalinlang ni Papa.
Inilagay ako sa pangangalaga ng Department of Social Welfare and Development (DSWD). Pero hindi ako binitawan ni Kuya Adrian. Ipinaglaban niya sa korte ang karapatang maging legal guardian ko. Dahil nasa hustong gulang na siya at may sapat na pinansyal na kakayahan mula sa pabuya at sa tulong ng mga inosenteng pamilyang tinulungan niya, pinayagan siya ng batas.
“Sabi ko naman sa’yo, Mika,” ngiti niya sa akin habang pumipirma sa mga papeles, “hindi kita iiwan.”
Lumipas ang labinlimang taon.
Wala na ang payat at nanginginig na batang nagtatago sa likod ng malaking jacket. Nakatayo ako ngayon sa harap ng isang malaking art gallery sa Baguio City. Makukulay ang mga nakasabit na painting—mga tanawin ng bundok, mga puno ng bayabas, at isang mukha ng lalakeng may bitbit na sako, nakangiti sa ilalim ng ulan.
Isa na akong ganap na pintor. Ang sining ang naging boses ko noong mga panahong ayaw sumunod ng bibig ko. Sa tulong ng regular na therapy na ibinigay sa akin ni Kuya Adrian, natutunan kong ipahayag ang sarili ko. Hindi na ako natatakot sa maraming tao.
Sina Mama at Papa ay kasalukuyan pa ring pinagbabayaran ang mga kasalanan nila sa likod ng rehas. Nabalitaan kong kinuha ng mga malayong kamag-anak si Joshua. Pinatawad ko na sila, pero hindi na ako kailanman lumingon pa sa nakaraan.
Nang magsimula ang exhibit, lumapit sa akin ang isang matipunong lalaki na may pamilyar at mainit na ngiti. Suot niya ang isang maayos na suit, malayo sa basahan niyang damit noong una kaming magkita.
“Proud na proud ako sa’yo, bunso,” sabi ni Kuya Adrian, na ngayon ay isa nang matagumpay na civil engineer—tinupad ang pangarap ng kanyang namatay na ama na magtayo ng mga gusaling ligtas at matibay.
Niyakap ko siya nang mahigpit. Walang kaba, walang takot.
Sa loob ng dalawampu’t siyam na araw sa bundok na iyon, inakala kong pinagkaitan ako ng tadhana. Pero ang totoo, kailangan ko lang palang mawala sa maling pamilya, para matagpuan ako ng taong tunay na magmamahal sa akin.
Hindi sa dugo nasusukat ang pagiging pamilya; nasusukat ito sa mga taong piniling manatili nang ang buong mundo ay tumalikod na.
