(PART 3)
Namutla sina Marco at Stella sa entablado. Halos lumuwa ang kanilang mga mata nang makita ako sa kulay na labis nilang kinadidirian.
“Anong ginagawa ng matandang ‘yan dito?!” bulong ni Stella kay Marco, ngunit rinig ito sa mikroponong hindi nila namalayang nakabukas. Agad siyang sumigaw sa mga guwardya ng hotel, “Security! Palabasin ninyo ang babaeng ‘yan! B.aliw ‘yan, hindi siya imbitado!”
Lumapit ang mga guwardya, ngunit isang matalim na tingin lamang mula sa akin at kay Atty. Vergara ay napatigil sila. Umakyat ako sa entablado. Sinubukan akong harangin ni Marco ngunit tinabig siya ng isa sa aking mga personal na bodyguard.
Kalmadong kinuha ko ang mikropono mula sa nanginginig na kamay ni Marco. Tiningnan ko silang magkapatid mula ulo hanggang paa bago ako humarap sa libu-libong bisita.
“Magandang gabi sa inyong lahat,” nakangiti kong bati, bakas ang awtoridad sa aking boses. “Ako si Donya Rosa, ang asawa ng nag-iisang Don Arturo. Humihingi ako ng paumanhin sa bahagyang pagkaantala ng inyong kasiyahan. Narinig ko kasing inaangkin na ng aking dalawang anak ang kumpanya.“
Tiningnan ko si Stella na namumula na sa galit at hiya. “Pinagbawalan nila akong pumunta rito ngayong gabi. Pinagbawalan nila akong magsuot ng pink na gown dahil daw biyuda na ako, matanda, at dapat mabulok na lang mag-isa sa likod ng bahay. Kinuha nila ang mga credit cards ko, ikinulong ako sa isang maliit na kwarto, at tinawag na pabigat.”
Nagsimulang magbulungan ang mga bilyonaryo at politiko. Ang mga miyembro ng board of directors ay nagpalitan ng gulat na mga tingin. Halatang hindi nila alam ang kalupitang ginagawa sa akin ng sarili kong mga anak.
“Ma, tama na! Nakakahiya ka! Sira na ang isip mo!” sigaw ni Marco na pilit inaabot ang mikropono ngunit muli siyang hinarang ng bodyguard.
“Ang tanging nakakahiya rito ay kayong dalawa,” malamig kong tugon. Humarap ako kay Atty. Vergara. Ibinigay ng abogado ang isang opisyal na folder sa akin.
“Gusto kong ipaalam sa lahat, lalo na sa board of directors, ang nilalaman ng huling habilin ng aking asawa na ngayon ko lamang pormal na ipatutupad,” anunsyo ko. “Hindi kailanman ipinasa ni Arturo ang pagmamay-ari ng kumpanya kina Marco at Stella. Ayon sa orihinal na dokumento, walumpung porsyento (80%) ng buong imperyo ay nakapangalan sa akin. Ako ang Chairman at majority shareholder.”
Parang binuhusan ng malamig na tubig ang magkapatid. Napaluhod si Stella habang napasabunot sa kanyang buhok si Marco.
“A-Ano? Hindi totoo ‘yan! Kami ang tagapagmana!” sigaw ni Marco.
“Tagapagmana sana, kung naging mabuti kayong mga anak. Ngunit dahil napatunayan kong wala kayong puso, simula sa gabing ito, tinatanggal ko kayong dalawa sa lahat ng posisyon sa kumpanya. Wala na kayong access sa mga bank accounts, at huwag na huwag na kayong babalik sa mansyon. Kung gusto ninyong mabuhay, matuto kayong magtrabaho mula sa ibaba… mag-isa.”
Bumaling ako sa mga security personnel ng aming kumpanya. “Ilabas ninyo ang dalawang ito. Sila ang nakakahiya at hindi imbitado sa party ko.”
Umiiyak at nagmamakaawang kinaladkad palabas ng ballroom sina Marco at Stella habang pinapanood sila ng buong alta lipunan. Walang sinuman ang naawa sa kanila.
Nang muling bumalot ang katahimikan, inangat ko ang aking baso ng champagne. Tiningnan ko ang kulay pink kong gown, at pakiramdam ko ay nakayakap sa akin si Arturo.
“Cheers to fifty years of legacy,” nakangiti kong sabi sa mikropono. Nagpalakpakan ang lahat ng tao sa ballroom, isang masigabong palakpakan ng paggalang para sa reyna ng gabi.
Buong gabi akong nakangiti. Hindi lamang dahil nabawi ko ang aking dignidad, kundi dahil napatunayan ko na hindi katapusan ng mundo ang pagiging biyuda. Minsan, ito pa lang ang simula ng iyong tunay na kalayaan.
