Ikatlong Bahagi (Part3): Ang Nakatagong Mensahe at ang Himala
Lumipas ang dalawang linggo. Isang makisig at pormal na lalaking nakasuot ng polo barong ang pumasok sa branch. Isa siyang matagumpay na civil engineer na nagngangalang Nathan. Lumapit siya sa counter ni Marissa upang i-process ang pagsasara ng isang dormant bank account na iniwan ng kanyang yumaong adoptive parents upang i-donate ang natitirang pera sa charity.
Nang i-type ni Marissa ang account number sa system, nanigas siya. Ito ang eksaktong account number na palaging hinuhulugan ni Mang Rodel. Nanginginig ang mga kamay ni Marissa nang tingnan niya ang ID ng binata. “Nathan.” Tumingin siya sa balikat ng lalaki at napansin ang isang maitim na balat na sumisilip sa gilid ng kwelyo nito.
“Sir Nathan… napansin niyo po ba ang laman ng transaction history ng account na ito?” kabadong tanong ni Marissa.
Napakunot ang noo ng lalaki. “Oo nga eh, nagtataka nga ako. May nagdedeposito ng limampung piso buwan-buwan at may weird na message tungkol sa isang batang may balat sa balikat at naghihintay na tatay sa tulay ng San Juan. Hindi ko maintindihan dahil ulila na ako simula pa noong bata ako at ampon lang ako ng mga magulang na kinagisnan ko.”
Hindi na napigilan ni Marissa ang pag-agos ng kanyang mga luha. Agad niyang ipinaliwanag ang lahat kay Nathan. Nagulat, nanghina, at napaluha ang binata nang malaman niyang buhay ang kanyang tunay na ama at hindi siya nito kailanman nakalimutan. Mabilis na ipinasara ni Marissa ang kanyang counter at sinamahan si Nathan sa lugar kung saan madalas mangalakal si Mang Rodel.
Nang magkita ang dalawa sa gilid ng kalsada, hindi na kailangan ng mahabang paliwanagan. Sa mata pa lang at sa pamilyar na balat sa balikat, naramdaman ni Mang Rodel na nasa harap na niya ang pangarap niyang mayakap sa loob ng dalawang dekada. Napaluhod ang dalawa sa kalsada habang mahigpit na nakayakap sa isa’t isa, humahagulgol sa tuwa na nagpaluha sa lahat ng mga taong nakapaligid.
Kung hindi dahil sa pagkakairita ni Marissa na nauwi sa pagkonsensya at pagtatanong, hindi kailanman mag-iiba ang takbo ng tadhana ng mag-ama. Ngayon, hindi na kailangang magpadala ni Mang Rodel ng limampung piso dahil kasama na niya sa iisang bubong ang kanyang matagumpay at mapagmahal na anak. Nakakabilib talaga ang tadhana, minsan ginagamit nito ang ating mga pagkakamali at pagiging mainitin ang ulo upang maging tulay sa isang napakagandang himala.