(PART 3)<\/b><\/p>\n
Hindi nagbiro si Rafael. Kinabukasan, binuhusan niya ako ng malamig na tubig para lamang magising. Pinabihis niya ako ng simpleng mahabang manggas at pantalon, at pinapunta sa ilalim ng tirik na araw para mag-ani ng mga pananim. Umiyak ako, nagwala, at nagmakaawa, ngunit walang tauhan ang naglakas-loob na tulungan ako dahil sa mahigpit na utos ng Senyor.<\/p>\n
Sa unang linggo, puno ng paltos ang aking mga kamay na dati ay puro alahas lang ang hawak. Nasunog ang aking maputing balat,<\/span> at madalas akong nakakatulog sa sobrang pagod kahit hindi pa nakakapaghapunan. Isang tanghali, habang umiiyak ako sa ilalim ng puno dahil sa matinding uhaw at pagod, isang matandang manggagawa ang lumapit sa akin. Iniabot niya sa akin ang kanyang kaisa-isang malamig na tubig at isang piraso ng tinapay.<\/p>\n “Kainin niyo po ito, Senyora. Alam kong hindi po kayo sanay sa ganitong buhay,” nakangiting sabi ng matanda.<\/p>\n Tinanggap ko iyon, at sa unang pagkakataon sa buong buhay ko, nakaramdam ako ng matinding hiya. Ang mga taong ito, na dati ay tinatawag kong patay-gutom at hampas-lupa, ay may mas mabuting puso kaysa sa akin. Sila ang nagmalasakit sa akin noong ako ay walang-wala at nahihirapan. Unti-unting nadurog ang aking kayabangan. Nagsimula akong magpasalamat. Nagsimula akong ngumiti sa kanila.<\/p>\n Sa paglipas ng mga buwan,<\/span> nakita ko rin kung paano mamuno si Rafael. Kahit siya ang pinakamayaman, nakikisalo siya sa mga tauhan sa pagkain, tinutulungan ang mga maysakit nilang pamilya, at ibinubuhos ang lakas para sa ikauunlad ng komunidad. Hindi siya nagmamataas. Dito ko napagtanto kung bakit napakalaki ng respeto at pagmamahal ng mga tao sa kanya. At nang hindi ko namamalayan, ang paghanga ko ay nauwi sa isang malalim at totoong pagmamahal.<\/span><\/p>\n (ENDING)<\/b><\/p>\n Isang taon ang lumipas,<\/span> nakasuot ako ng simpleng bestida at nakikipagtawanan sa mga asawa ng mga magsasaka habang naghahanda kami ng meryenda.<\/span> Wala na ang mga designer bags; mas masaya na akong hawak ang sariwang ani mula sa bukid. Isang pamilyar na itim na sasakyan ang pumasok sa malaking gate ng hacienda. Bumaba mula rito ang aking ama, si Don Fernando.<\/p>\n Inaasahan niyang sasalubungin ko siya ng mga luha, reklamo, at pagmamakaawang iuwi na ako pabalik sa syudad. Ngunit hinarap ko siya na may mainit na ngiti at bitbit ang isang tray ng kape at suman.<\/p>\n “Dad! Kamusta ang byahe? Pasensya na at pawisan ako, kakatapos lang namin mag-ani ng mga mangga,” masaya kong bati sabay halik sa kanyang pisngi.<\/p>\n Naluha ang aking ama. Niyakap niya ako nang mahigpit, bakas sa kanyang mga mata ang labis na pagmamalaki sa nakita niyang pagbabago sa akin. Nilapitan kami ni Rafael at magalang na kinamayan ang aking ama. Nang gabing iyon, nagdaos ng isang malaking salu-salo sa hacienda.<\/p>\n Ilang linggo matapos iyon, kinailangan naming dumalo ni Rafael sa isang engrandeng business gala sa Maynila. Pagpasok ko sa ballroom, agad akong pinagtinginan ng mga dati kong “kaibigan” na tinawanan ako noon. Nilapitan nila ako nang may nakakainsultong ngiti.<\/p>\n “Oh, Cassandra! Akala namin nagtatanim ka na lang ng kamote ngayon. Sinama mo ba ang asawa mong basurero?” mapangutyang tanong ng isa.<\/p>\n Bago pa ako makasagot, isang lalaking nakasuot ng napaka-eleganteng itim na tuxedo ang tumabi sa akin at marahang humawak sa aking baywang. Umayos nang patayo ang lahat ng malalaking negosyante sa paligid, at mismong ang organizer ng event ay patakbong lumapit sa amin para yumuko.<\/p>\n “Senyor Rafael Zobel! Isang malaking karangalan na paunlakan ninyo ang aming imbitasyon!” bati ng organizer.<\/p>\n Kulang na lang ay lumawit ang mga dila ng dati kong mga kaibigan nang marealize nila na ang “dukhang magsasaka” na asawa ko ay ang pinakamakapangyarihang bilyonaryo sa buong bansa. Nanginginig silang umiwas ng tingin sa labis na kahihiyan. Tiningala ko si Rafael, ang lalaking nagturo sa akin na ang tunay na yaman ay wala sa dami ng pera kaysa sa bangko, kundi nasa kababaang-loob at kung paano mo tratuhin ang ibang tao. Ngumiti siya sa akin, hinagkan ang aking noo, at sabay naming hinarap ang gabi nang may pagmamalaki at totoong pag-ibig.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" (PART 3) Hindi nagbiro si Rafael. Kinabukasan, binuhusan niya ako ng malamig na tubig para lamang magising. Pinabihis niya ako ng simpleng mahabang manggas at pantalon, at pinapunta sa ilalim… <\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":70,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[3],"tags":[],"class_list":["post-69","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-full-story"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/storymore.store\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/69","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/storymore.store\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/storymore.store\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storymore.store\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storymore.store\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=69"}],"version-history":[{"count":1,"href":"https:\/\/storymore.store\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/69\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":71,"href":"https:\/\/storymore.store\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/69\/revisions\/71"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/storymore.store\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/70"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/storymore.store\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=69"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/storymore.store\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=69"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/storymore.store\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=69"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}